jueves, 25 de diciembre de 2008

ESCARCHA FIANDEIRA (completa - Gallego)

Anacos de recordos

Son anacos de lembranzas
amontoados no peito
compoñendo un corazón
que rexe todo-los meus feitos
e que forma a razón.

como cantos de sereas
sobre as ondas do mar
así soan meus poemas
acabados de estrear
gaivotas bordando o ceo
bandeira feita de anacos,
así son os sentimentos,
o mesmo son alegrías
que queixumes desgarrados

O murmullo da fonte
do sonoro manantial
bebe os ventos por verche
As verbas que ti me dis
son como brillantes rosas
e ó cabo da mañá
un arco iris de cor,
un pomiño na fiestra
un ramo de rosas claras
un rigoroso rubor
baixo o sol da mañá

Un ramiño fresco e puro
de olorosa mexorana





Fuxiches meu mariñeiro


Fuxiches meu mariñeiro
polos camiños do mar
eu busqueiche e busqueiche,
non che puiden atopar

Baixei miña casa á praia
para estar preto de ti
arrebatouma unha onda
e agora viven alí
o alga e a caracola

Recordo moi ben a tarde
na que fúchesche ao mar
ca túa blusa mariñeira
solta polo vendaval
os ollos ao horizonte
as mans no temón
e o sol que cae derrotado
guiaba a túa dirección

¡Voa barquiño de vela
presta as túas ás ó mar
mentres resistan as velas
non hei de desembarcar¡

Moreniño da mar
as redes xa te-las cheas
dálle a volta ao timón
estás pretiño da costa
dimo o meu corazón
¡Mariñeiriño valente
colle do mar a colleita e VENTE¡






O aura

vin a árbore, cen polas cara ao ceo
dando encomio a Deus con gallardía
o rocío mollou as súas follas hospedadas
mentres a luz solar chispea nas miñas pupilas.

Suave a enredadera que abraza á árbore seca
válese del pra subir ao ceo
xuntos os dous nun fundido abrazo
din cántigas de amor mirando ó universo

A sua folliña trepadora é bolboreta
fusión de auga e de luz que o vento mece
un niño de gorrions nas súas polas
xogando a que o tempo non perece.

Unha orquestra floral chea de tenrura
un encontro entre amor e poesía
do xardín do Edén eu vin o aura
tan só faltoume a túa compañía.






A escarcha fiandeira

A escarcha fiandeira
cabeleiras brancas
ao bosque deulle.
Quitando á lúa
a súa branca caricia
en berce de xeo
ao río arruló

O espello xeado
cen noites tirita
antes que o verán
a neve derrita

E non sei por que me cativa tanto
a escarcha, a neve
o xeo, o branco,
teu bico de lava
da túa voz o canto
a luz dos teus ollos
e todo o teu encanto.






A miña barca

A miña barca fíxose á mar
desexante de augas mansas
dormitada baixo o ceo
sorprendeuna o temporal

Vai sen temón e sen remos
coas velas desgarradas
é cascarón de madeira
espida e derrotada

Arruinada na bahía
tirada na praia amada
¡que mágoa a miña barquiña
da mar namorada¡

Hai paz no areal
e como fan os raparigos
así fan os pececiños
no seu patio de cristal
xogan ausentes do mal




Outono mollado

Era o outono mollado
un xardín de follas secas
de alegre cruxir de polas
de sombras e de tormentas

Saín cedo a mercar
e todo estaba pechado
xa non sei nin por que lado
eu puiden por fin voltar

Chorreando como un pito
coa bolsa por monteira
estiven por dar un berro
cando cheguei á miña escaleira

"Sobe rápido” díxome
miña nai con moito empeño
”pois xa está cocido o guiso
e xa está acendido o leño

As castañas asadiñas
na mesa o pan quente
e unha empanada de carne
que está para fincarlle o dente”

Xunto ao lume do fogar
coa súa árbore de tres polas
o outono á miña fiestra
veume a espertar









Outono

Outono mollado
de neves temperás
ao abeto e piñeiro
o teu branco engalana

O fraco esqueleto
da árbore que viches
choraba a ausencia
das súas follas tristes

Outono dourado
ti que estás dotado
e cobres de branco
e gentil esplendor
viste, sen demora
á árbore que chora
por ser desposuído
de froito e verdor.







Tanto che quero

Tanto che quero a miña vida
que me morro por vivir
porque morrer non quixese
loito por sobrevivir

Eu aférrome á túa verba
e do teu dito non dubido
se me guía a túa verdade
vou por camiño seguro
contemplo a eternidade

E se a miña fe é inmovible
son libre para elixir
entre o claro e o escuro
é fácil de distinguir

Eu contigo sempre gaño
sempre sen risco e seguro
colléndome da túa man
líbrome do lado escuro








Nas mans do prateiro

Candescentes lume e prata
nas mans do prateiro
e no seu flagrante soprar
enche todo de tesouros
imposibles de igualar

Volcáns de lavas frías
galaxias, choivas de estrelas
océanos de verdes mares
silos de lúas enteiras
para achandar oquedades
e alumar as primaveras

Campos cheos de camelias
hortensias e margaridas
para adornar os camiños
desta Galicia bendita

Bosques prietos de arboredas
azulonas campaniñas
subindo nos paraísos
desta bóveda infinita
onde sempre é primavera
e as flores non marchitan.

O espectro das cores
vermellas, verdes, amarelos
e moitos niños repletos
de piar de paxariños


algueirada entre as ramas
alegría de raparigos
o cantar de moitas animas
que pagan o existir
con tantas notas bonitas

Os acolchados de neve
coas súas folerpas delicadas
auga doce, auga salgada
nubes con aires pomposos
cheiro a terra mollada
e a mimosa mirada
Do que ofrece tal repouso





Lúa de outono

Propúxenme non escribir
porque me afogaba a mar
a lúa de media tarde
lúa diúrna de novembro
en sesta de atlántico norte
veume a espertar.

No medio de nuboeiros
entre un azul sen estrelas
lunita soa e campera
deslizando a súa figura
en súa eterna pasarela,
vestida de neve pura
tecendo las de inverno
cantigas de amor inventa,
chama aos namorados
e aos tolos embelesa
con raios de brillos claros
¡bonita lúa de cera!

Non quere noites serenas
nin caminos sementados
de estrelas nin de sereas.

Baixa escarchas en acios
e campos todos xeados.
e os copos das neves
nos abetos colgados,
todos cheos co seu branco
as árbores esfolladas
deixando de transparente
os lagos acristalados,
os peixeciños perplexos
mirándose alén,
os parrulos patinando
os nenos alborozados
co seu gorro, a súa bufanda
e aos seus patíns atados
bailan a danza da auga
no lago conxelado.

Hai ascuas enriba da neve
¡fogueiras!
chourizos asadiños
no medio de pan quente
e unha botiña de viño
comparte a boa xente

Non che vaias lúa branca
segue alumando o poñente
quenta os corazóns
no medio do xeo inerte
Ata novas estacións
todas as noites de inverno
asomareime pra verche.





A miña pobre barca

Yerta na praia mollada
erma na area salgada
pobre a miña barca bonita
polo solaz abrasada
buscando camiños novos
ríos da marea temperá
eu quero saciar a miña sede
só con auga salgada

auga e luz, sol e salitre
rocíos e torrenteras
saltando sobre o navío
subindo como montañas
bulindo sobre a mar
mil mareas vitoriosas
baixa e sobe, vén e vai

¡Que linda é a miña mar salgada!
¡Que brava na súa tempestade!
¡Que valente na súa ondada¡
¡Que manso o meu verde mar¡

Mar morena en negras sombras
de borrascas e tormentas,
Nacarada na gozosa
alba de nubes abertas

Vermello sangue fai o ocaso
do sol libre manancial
levas ao lombo as penas
da túa xente da mar
sendo que fuches tan boa
dando ao pobre sempre pan

Peixes brancos cal patena
acabados de pescar
mar con carita de pena
en ceo de lúas cheas.

¡Que boa estaba a noite
que limpa pura e serena!
me arrullaban as sereas
do mesmo fondo do mar








Amencer


Non me gusta ler
nin me gusta escribir
se non podo partir
do que podo ver

E gústame beber
da fonte daquel
que todo fíxoo ben
sen ter que aprender

Que gozo dá vivir
e poder emprender
a ilusión de esperar
un novo amencer

Que a calor da terra
cúbranos co seu veo
e que a suave brisa
deslícese no seu ceo

O sol dá a súa chiscadela
de neno traveso
xoga cos campos
en suave progreso

Fiel segue polo seu camiño
e empuxa á lúa clara
que sosegada navega
en ceos de enaguas brancas

É noctámbula pomba
cruzando eternas moradas
reinando no medio de estrelas
as musas da alborada

Que non hai que perecer
para poder tocar
coas mans o ceo
amando terra e mar.

Retráctome das dúbidas
de mirar en branco e negro
de vivir coa prema
dos que non teñen soños
¡Que feliz era en Edén
Adán estreando mundo
todo era tan fecundo
que con estirar a man
podía conseguir o seu pan
como o fai un vagabundo

De abundancias e manxares
está esta terra repleta
e poderiamos ser bohemios
desde o rei ata o poeta

A raíña e a súa dama,
cabaleiro e paxe
e sen mais demoras
quitar ataduras
levantar ancoraxes

E percorrer mundos
e pisar paisaxes
e mares rotundos
cheos de ondaxes

As palabras mesturan
o seu sutil brebaxe
libre sobre o branco,
¡como lumbre arde!
e gústame escribir
e gústame ler
se é que podo partir
do que podo ver.

E..Que ves?
¡Un bajel
baixando polo meu mar
barquiño de papel
de indeciso vogar
cun verso nas velas
¡APRENDO A Navegar...!





En caso de que me fora

Dou un adeus dedicado
moitos gozos e un queixume
un postergado futuro
e un resignado contento

Déixovos os meus versos
un puñado de cancións
unha homenaxe á vida
as miñas sentidas oracións

Dedícovos a nostalxia
de non levar equipaxe
levaríame ¡tantas cousas¡
todos as belas paisaxes
primeiro os meus tres amores
os meus amigos queridos
a súa agradable compañía
os seus abrazos consentidos

Pero non podo con todo
porque quixese voar
levo o que mais adoro
e que non ocupa lugar

O amor ao Pai eterno
ao fulgor da súa palabra
o arrullo da tarde
entre a sombra e a calma

A calibrada harmonía
do que ama a palabra
e envólvea en melodías
e moldea-a coa fragua

Deixo a última lembranza
esta paz do interior
o prodixio das flores
co seu aroma e esplendor
agochados nos meus versos
hai centos de fantasías
campanillas trepadoras
por celestes celosías

Universos deleitosos
noites de lúas molladas
e de estrelas danzarinas
de corais adornadas.

De verdade, déixoo todo
facede novas cantigas
e coros de trobadores
escorrentando as desdichas

Pombas de neves brancas
coas súas polas de oliva
voando de sol a sol
liberando os sorrisos.

E se quixese volver
Eu quixéseme atopar
cun mundo renovado
cheo de amor e bondade
que a un arma que está en condena
que é a palabra en verdade
quítenselle as cadeas
déixeselle en liberdade
devolvendo a razón
ao arma que Deus non pena.





Choiva no corazón (esperanza)


Soamente penso en vos
un río cruza a miña voz
afóganse as palabras
hai choiva no meu corazón

Como dicir o que sinto?
como dicirllo a Vos?
se nublan os sentimentos
vai chamuscándome o sol
féreme violento o vento
chove no meu corazón.

Todo en min faise queixume
ao contemplar a dor
todo vólvese furados
bóvedas do corazón .

As cores disípanse
non canta o ruiseñor
sufro anorexia de tempo
e consómese o amor

O bosque é leña queimada
só florece o rancor
o brillo doce do alba
é un negro nuboeiron

A herba volveuse palla
do amor morreu a flor
si a alma cega quedara
ainda que o mundo acabara
Chove no meu corazón

Cando se esgoten as horas
do meu tempo no teu reloxo
cando se acabe o camiño
ríase de min a dor
cando se esfume o futuro
cando se apague a miña voz
non voe a miña peregrina
e confiada ilusión

Deixa Deus que vire o mundo
cóidao con lúa. e sol
aléntao co teu abrazo
que soe a túa rexia voz
e aos que esteamos durmidos
se seica me durmo eu
o soño dos benditos
ponme o teu espertador
se me durmín no teu seo
escoitarei a tua voz

Sigo andando pola terra
observando ao redor
e cando miro aos ceos
e contemplo o seu esplendor
vexo derramar por milleiros
colmada a sua bendición

Moitas veces a tristura
agárrase con tesón
e a pesar de tanta pena
e no centro da dor
como o que declara guerra
declaráchesme o amor

Aínda que o mundo sexa un deserto
e quéimese de temor
aínda que quede sen alma
ou se lle crebe o corazón
pola túa luz, túa palabra
pola bendita ilusión
da túa fiada esperanza
Chove no meu corazón






Tempo e espazo

Non preciso o espello
para saber quen son
ese inimigo vello
ben sabe onde vou

Non concibo a esencia
do tempo e o espazo
o meu corpo de cinzas
consómese amodo

Intelecto perplexo
insumiso e calado
non quere conformarse
nin ser ser resignado

Que é cousa de covardes
saberse desdichado
e deixarse morrer
cos brazos cruzados

Que a vida é un soño
de tramos transitados
polos seus ríos, e costas
polos seus acantilados
seus áridos desertos
seus mares alagados
tinguidos por azuis
por verdes, por dourados

Voos alucinantes
por espazos colmados
de herbosas primaveras
xenerosos verans

Vivencias pracenteiras
de amores recreados
fusión de dous latexos
pasivos ou aloucados
a alma compartida
nun profundo abrazo

E eses outonos grises
entre azul e antracita
vagalume de neve
que no peito dormita

Enarborados bosques
sacros coma a vida
de neves decorados
cos seus piñeiros espidos
xeadiños e brancos
na penumbra escura
do inverno aniñado

E fáilleme moi duro
o ter que deixalo
vertendo no abismo
o tempo e o espazo
e o traballo baldío
que acaba nun osario

Por favor, Pai noso
quero oír dos teus beizos
que non queda baleiro
este o meu calendar
No teu rexer postreiro
doame Tempo e Espazo







Deixaa voar (Violencia de xénero)


Eran dous, dous soamente
e non podían ser máis
dous astros comprometidos
unidos en soidade
testemuñas bilaterais
sonlles as ondas do mar

Contrapunto concluínte
como Levante e poñente
el áncora, ela liberdade

Como auga que corre inqueda
polo abrupto carreiro
por ventre seco do río
arrogante e xusticieiro

Un amante destrutor
dando golpes ao azar
o sol persegue á lúa
¡mira que é mala fortuna
quérea sempre atrapar!

Déixaa, déixaa voar
que sexa feliz nas noites
en calma sen tempestade
que se adorne con encaixes
da súa fiel nocturnidade
que se mire nos espellos
da ria en liberdade

Déixaa, déixaa voar nos ceos
déixaa mirarse no mar

O tesouro máis ansiado ten por nome:
LIBERDADE

No hay comentarios: